autyzm.life i Neuroróżnorodni

– Kiedy myślę o tym, że miałabym stanąć przed tymi wszystkimi ludźmi i mówić do nich, to umieram ze strachu.

– Co ten strach ci mówi?

– Że się ośmieszę, że wszyscy będą widzieli, że jestem beznadziejna.

– Skąd pomysł, że mogłabyś być dla kogoś przedmiotem śmiechu i drwin?

– Wiesz, całe życie słyszałam, że powinnam się wstydzić.

– Czego miałaś się wstydzić?

– Hm, w zasadzie to chyba wszystkiego – tego, jak wyglądam, jak się ubieram, jak jem, jak się uczę, że mam niewłaściwych znajomych, że jestem za chuda. Myślę, że cokolwiek zrobię, to ludzie będą się gapić i mnie oceniać.

– Czy to się kiedyś zdarzyło?

– Tak wprost to nie, ale nie wiem, co ludzie myślą. Kiedy myślę, że ktoś na mnie patrzy, to mam ochotę się zapaść pod ziemię, naprawdę umieram w środku, gdy myślę, że znowu zrobię coś, co będzie powodem do wstydu.

– Co…

View original post 696 słów więcej

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.