Cele ogólne:


1. Rozwijanie umiejętności wyrażania uczuć i panowania nad różnego rodzaju emocjami.
2. Wspomaganie rozwoju intelektualnego i emocjonalnego. Modelowanie pozytywnych postaw i zachowań społecznych.

Cele szczegółowe: (dziecko)


– uważnie słucha czytanej bajki,
– potrafi dokonać oceny postaw bohaterów,
– poprawnie rozpoznaje i nazywa uczucia, stany emocjonalne,
– potrafi pokazać swoje emocje,
– wczuwa się w określone sytuacje,
– wykonuje pracę plastyczną.

Metody pracy: czynna, słowna, oglądowa.

Formy pracy: indywidualna, grupowa.

Środki dydaktyczne: tekst bajki „Wieża o tysiącu luster”, ilustracje do bajki z wykorzystaniem skrzynki kamishibai, radioodtwarzacz, płyta CD, lusterka, obrazki przedstawiające określone sytuacje-emocje, buźki-minki, kostka do zabawy, kartki, kredki, karton z narysowanym kwiatkiem, słoneczkiem, chmurką, sercem.

Przebieg zajęć:

1. Zabawa ruchowa o charakterze integracyjnym „Wesołe powitania”.
Dzieci poruszają się po sali w rytmie wystukiwanym na tamburynie. Podczas przerwy w grze witają się z innymi dziećmi dotykając się różnymi częściami ciała np. witają się wasze ręce, łokcie, plecy, kolanka…

2. Słuchanie bajki „Wieża o tysiącu luster”.

I. Był sobie raz piesek, który dowiedział się skądś, że istnieje podobno wieża o tysiącu luster. W tej wieży każdy może poznać prawdę o sobie i o całym świecie. Piesek szukał zaś odpowiedzi na pytanie jaki jest on sam i jaki jest cały świat. Nie zwlekając ruszył teraz w drogę, by odnaleźć cudowną wieżę. Nie wiedział wprawdzie, co to jest lustro ani jak ono działa, ale uporczywie szukał wieży, pytając o nią każdego, kogo tylko spotkał. I wreszcie dotarł na miejsce.

Ten piesek to było bardzo lękliwe stworzenie. Nie chciał jednak dać po sobie poznać, jak straszliwie się wszystkiego boi i dlatego na wszelki wypadek ciągle szczerzył kły. Kiedy więc stanął na progu wieży o tysiącu luster, pierwsze co zobaczył, to był pies, który szczerzył kły. Piesek ogromnie się przestraszył i zaczął warczeć. Wtedy ujrzał wkoło siebie pełno psów, a każdy z nich warczał groźnie. Piesek ze strachu najeżył sierść i nagle okazało się, że wszystkie psy dookoła przerażająco jeżą sierść. Panika ogarnęła pieska. Zaczął w rozpaczy szczekać. I wtedy wszystkie psy dookoła odpowiedziały mu ostrym szczekaniem. Piesek chciał już tylko jak najprędzej wydostać się z wieży. W końcu wypadł z niej jakoś i pędząc do domu wołał: – Już wiem, już wiem, jaki jest ten świat ! Jest pełen złych, wściekle ujadających psów!

II. Był sobie także drugi piesek. On również słyszał o wieży z tysiącem luster, w której każdy może poznać prawdę o sobie i całym świecie. Postanowił więc odnaleźć tę wieżę, choć wcale nie wiedział ani co to jest lustro ani jak ono działa. Ruszył w drogę i odnalazł wieżę po długiej wędrówce. Ten piesek to było wesołe i przyjazne światu stworzenie. Toteż, gdy stanął na progu wieży, z radości pomachał raźnie ogonkiem. I pierwsze co zobaczył, to był piesek, który na powitanie machał do niego ogonkiem. Ucieszył się bardzo. Tak bardzo, że aż wyskoczył
w górę. Zobaczył wtedy wokół siebie pełno piesków, które radośnie wyskoczyły w górę. Piesek był teraz tak szczęśliwy, że podniósł obie przednie łapki do góry, a wszystkie psy zrobiły w tym momencie to samo, jakby chciały powitać przybysza. Szczęście wypełniło serce pieska. Zaczął się bawić z innymi i każdy chętnie z nim się bawił, a kiedy już się nacieszył zabawą, zapragnął wrócić do domu. Wybiegł z wieży i pędził przepełniony szczęściem, wołając: – Już wiem, już wiem, jaki jest świat! Jest pełen małych, przyjaznych piesków!

Rozmowa na temat treści bajki.

3. Zabawa ilustracyjna do piosenki „Pieski małe dwa”.

4. Zabawa z wykorzystaniem rymowanki. Dzieci dobierają się parami i stają zwrócone do siebie buziami. Powtarzają za nauczycielem tekst uderzając raz w swoje dłonie, raz w dłonie partnera (tekst wypowiadamy np. cicho-głośno, wolno-szybko).

Trzeba zawsze dobrym być
i pamiętać o tym –
dobro zawsze dobrem wróci,
a zło – w zło się obróci.

5. Zabawa z wykorzystaniem lusterek „Nasze odbicia”. Dzieci siadają na podłodze, każde z nich ma lusterko. Nauczyciel prosi, aby robiły do lusterka różne miny: pokazywanie miny radosnej, wesołej, uśmiechniętej, smutnej, złej…

6. Zabawa „Z jakimi emocjami kojarzą ci się sytuacje przedstawione na rysunkach?” (praca w grupach). Dzieci mówią co przedstawiają obrazki, a później określają jakie emocje wzbudzają w nich przedstawione sytuacje i dopasowują „minkę”.

7. Zabawa dydaktyczna „Kostka uczuć” (dzieci siedzą w kole). Dzieci rzucają do siebie kostką. Osoba, która ją otrzyma stara się nazwać konkretną minę na kostce, która jej wypadła po rzucie, a następnie pokazuje tę emocję mimiką twarzy.

8. Praca plastyczna „Zamieniamy złość w…”. Dzieci otrzymują kartki papieru i kredki. Nauczyciel prosi, by pomyślały o tym co je złości. Następnie rysują to, co czują. Mogą to być np. kreski, kropki, koła kolorami według nich odpowiednimi. Następnie pozbywają się gniewu – drą kartki na małe kawałki. Dzieci zamieniają złość w coś miłego: z podartych kawałków swojej pracy układają „wydzierankowy kwiat”, „serce”, „chmurkę”, „słoneczko”.

9. Podziękowanie za wspólną zabawę.

Opracowała: Agata Pusz, przedszkola.edu.pl

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.