Kto to jest?

Relacje dziecka z autyzmem z kolegami i z koleżankami z klasy mogą być skomplikowane, jeżeli nie potrafi ono zapamiętać ich imion. Poproś szkołę o udostępnienie zdjęcia klasowego lub fotografii poszczególnych uczniów z ich imionami (jeśli to możliwe).

Ćwiczenia:

  • Powieś zdjęcie / zdjęcia na lodówce lub tablicy korkowej. Powtarzaj z dzieckiem imiona rówieśników.
  • Jeśli dziecko nauczyło się imion wszystkich kolegów i koleżanek z klasy, idź o krok dalej. Rozmawiaj z nim, kto ma krótkie blond włosy, a kto długie i ciemne. Spójrz, on nosi okulary; ona tak ładnie się uśmiecha.
  • Następnie jeszcze bardziej podnieś poprzeczkę. Spróbujcie porozmawiać o zainteresowaniach kolegów i koleżanek: Tomek uwielbia rysować komiksy, Ola gra na fortepianie.
  • Porównuj i kontrastuj dzieci. Czy w klasie są dwie osoby o takim samym imieniu? Ile imion kolegów i koleżanek zaczyna się na literę „M”?

Jak masz na imię?

Jeśli chodzi o imię dziecka ze spektrum autyzmu oraz reagowanie na daną wersję imienia – mogą pojawić się utrudnienia. To co dla rodziców dzieci z ASD stało się domowa normą – dla innych może być zaskoczeniem (z resztą jak zawsze). Dlatego poinformuj nauczyciela , na którą wersję imienia będzie reagowało twoje dziecko, a na którą nie. Jeśli zawsze zwracasz się do córki Candace, może nie zareagować na Candy; podobnie Benjamin może się nie zorientować, że wychowawczyni mówi do niego, jeśli nazwie go Benem. Nie próbuj też pytać konkretnie myślącego dziecka: „Jak chciałbyś być nazywany?”. Znamy chłopca o imieniu Richard, który na to pytanie odpowiedział: „Mike”. Wychowawczyni była zdezorientowana i skontaktowała się z mamą chłopca. Mama porozmawiała z Richardem, który powiedział, że imię Mike podoba mu się bardziej i „tak chciałby być nazywany”. Po prostu szczerze odpowiedział na pytanie nauczycielki (Notbohm, Zysk, 2016).

Z kolei mój syn jeśli ktoś „nowy” zwracał się do niego, tak jak my: – „Staś”. Staś, najpierw nie reagował – by po chwili z przesadną pretensją wypowiedzieć : ” – Mów do mnie Stanisław!”… Gdy już się do tego kogoś „przekonał” – zaczynał reagować na „Staś”.

źródło: E. Notbohm, V. Zysk, 1001 porad dla rodziców i terapeutów dzieci z autyzmem…, WUJ, Kraków 2016

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.