Przejażdżka na kocu lub ciągnięcie siedzącego na nim dziecka mogą być świetnym sposobem na zabawę w grupie. Potrzebujecie tylko sporego kawałka mocnego materiału i gładkiej podłogi. To wystarczy, by dzieci mogły doświadczyć interakcji w miłej atmosferze.

Cele:

  • Świadomość istnienie innych osób
  • Celowe wykonywanie czynności razem z inną osobą
  • Równowaga
  • Siła
  • Bodźce proprioceptywne
  • Stymulacja przedsionkowa
  • Świadomość związku przyczynowo-skutkowego

Potrzebne przedmioty:

  • Mały koc lub koce, ewentualnie kawałek mocnego materiału.
  • Gładka podłoga.

Przygotowanie

  • Usuń z podłogi wszystkie przedmioty i połóż na niej koc lub koce.

Sposób zabawy

Posadź jedno dziecko na kocu. Niech pozostałe dzieci wraz z dorosłym, jeśli potrzebują pomocy, ciągną go za sobą.

Zarzucajcie kocem raz w jedną raz w drugą stronę, żeby przejażdżka była bardziej ekscytująca. Starajcie się jednocześnie nie zrzuć siedzącego na nim dziecka. Warto dodać zabawne dźwięki, które dzieci mogą naśladować.

Niech dzieci zamieniają się rolami: najpierw ciągną koc, potem na nim siedzą.

Bawcie się również w grupie. Dwoje dzieci może siedzieć na kocu, a kilkoro ciągnąć je za sobą.

Zamiast ciągnąc koc, dzieci mogą biegać dookoła niego, obracając siedzącego wokół jego własnej osi.

Odmiany

  1. Do zabawy nadaje się także kartonowe pudło. Jedno dziecko siedzi w środku, a drugie ciągnie je za sobą, pcha lub obraca.
  2. Można wykorzystać także czterokołowy wózek dziecięcy z dyszlem, a wymaga on większej ostrożności i nadzoru osoby dorosłej.
  3. Gdy chcemy obracać siedzącego wokół jego osi, najlepiej sprawdzi się krzesło obrotowe.
  4. Można użyć też deski do pływania i ciągnąć ją na sznurku.
  5. Przygotuj kilka koców, żeby można było na nich przewidzieć więcej niż jedno dziecko jednocześnie. Będzie to wymagało od ciągnących uwzględnienia innych osób na sali i wykorzystania wolnej przestrzeni.

Czego dziecko się uczy

  • Dzieci uświadamiają sobie że mogą sprawiać innym przyjemność. Podczas przejażdżki na kocu zauważają też, że dobra zabawa uzależniona jest od udziału innych dzieci.
  • Gdy dzieci jadą razem na jednym kocu, potrącają się nawzajem i muszą trzymać się blisko siebie. Dzięki temu są bardziej świadome obecności innych.
  • Siedząc na ruchomym kocu, dzieci uczą się utrzymywania równowagi. Nie jest im łatwo pozostać w pozycji siedzącej z powodu nagłych szarpnięć w różnych kierunkach. Muszą nieustannie napinać mięśnie tułowia, żeby się nie przewrócić.
  • Dzieci ciągnące koc wzmacniają swoje mięśnie, szczególnie mięśnie rąk i nóg.
  • Kręcenie się wokół własnej osi jest świetnym źródłem bodźców przedsionkowych. Jeżeli regularnie przerywa się to ćwiczenie i po chwili wznawia, dochodzi wówczas do stymulacji ucha wewnętrznego.
  • Jeżeli dzieci są ciągnięte na kilku kocach jednocześnie, podpowiadaj im, jak uniknąć zderzenia z innymi: „Idźcie tam, gdzie jest wolna przestrzeń”.

Modyfikacje

  • Jeżeli dziecko nie jest do końca świadome obecności innych, informuj je, co dzieje się wokół, za pomocą słów i dotyku. Ciągnij razem z nim koc. Po chwili zatrzymaj się lub zrób krok wstecz, mówiąc: „Popatrz! Ciągniemy Olka na kocu!”. Dziecko będzie bardziej czujne, jeżeli dodatkowo przytulimy je lub delikatnie przyciśniemy do siebie.
  • Niektórym dzieciom trudno jest znieść wspólną jazdę na kocu i zderzanie się z innymi. Niech zaczną od powolnej zabawy z jednym dzieckiem. Natomiast inne dzieci potrzebują dotyku – szybka jazda, podczas której inni przewracają się na nich, bardzo im odpowiada. Tę zabawę można dostosować do potrzeb każdego dziecka.
  • Zwracaj uwagę na objawy przeciążenia sensorycznego, takie jak rozkojarzenie, zagubienie, przyspieszony oddech lub spocona skóra. Jeżeli wystąpią u któregoś dziecka, przerwij zabawę. Poziom pobudzenia można znormalizować, dostarczając dziecku bodźców dotykowych w postaci mocnego uścisku (Sher, 2014).

źródło: B. Sher, Gry i zabawy we wczesnej interwencji…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2014