1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.
  2. Mowa otoczenia powinna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw.języka dziecięcego.
  3. Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Na początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Wnet jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, ponieważ może on być osłabiony.
  4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.
  5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.
  6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. W okresie kształtowania się mowy nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.
  7. Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno tej skłonności gasić np.obojętnością lub niewystarczającą uwagą, ponieważ dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne, przestaje mówić.
  8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.
  9. Należy pilnie uważać na kształtowanie się mowy dziecka, obserwować czy przebiega zgodnie z normą.
  10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przerywać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, ponieważ dziecko nabawi się zaniżamy mu samoocenę, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.
  11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce również rozmawiać z otoczeniem. Zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, ponieważ pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.
  12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, należy udać się do specjalisty.

autor: Leon Kaczmarek

źródło: poradnik-logopedyczny.pl