Zaburzenia sensoryczne mogą skutkować słabymi wynikami w szkole. Dziecko ma bowiem trudności w relacjach z rówieśnikami i ze skupieniem uwagi oraz niską samooceną.

Dziecko nie rozwija się jak inne dzieci, na przykład pod względem językowym. Zaburzenia te prawie zawsze wpływają na zachowanie: dziecko może być impulsywne, lękliwe, wycofane, zamknięte w swoim własnym świecie. Łatwo je rozproszyć. Niektórym trudno jest dopasować się do nowych sytuacji. Cechuje je ogólny brak planowania.

Zaburzenia przetwarzania sensorycznego występują w różnych formach, ale prawie zawsze ujawniają się w relacjach społecznych. To, co innym sprawia przyjemność, może wywoływać duży dyskomfort u dziecka z problemami sensorycznymi. Jego rówieśnicy świetnie się bawią, grając w piłkę, plotkując i radośnie piszcząc lub krzycząc. Natomiast dla dziecka z problemami sensorycznymi plac zabaw może być miejscem niebezpiecznym, nieprzewidywalnym, strasznym, skomplikowanym: poziom hałasu jest zbyt wysoki, a biegające dzieci powodują dezorientację. Przeraża również perspektywa zderzenia z kimś albo nawet albo nawet nieumyślnego dotknięcia jakiegoś przedmiotu. Jeżeli problemem jest dotyk, jeżeli układy sensoryczne odpowiedzialne za równowagę i świadomość ciała nie współgrają ze sobą, jeżeli tłum wywołuje lęk, wówczas relacje społeczne nie mogą być łatwe.

Zachowanie takiego dziecka często wydaje się dziwne, wręcz cudaczne, sztywne lub dziecinne. Ponieważ próbuje się bronić uparcie odmawiając wykonywania niektórych czynności, mówi się o nim, że jest „problematyczne” i „ma negatywne nastawienie do wszystkiego”. Jeżeli próbuje się uspokoić i w tym celu trzepocze rękami albo obraca się wokół własnej osi, inne dzieci mogą unikać jego towarzystwa, ponieważ robi wrażenie „odmieńca”. Jest wykluczane z towarzystwa rówieśników, gdyż nie rozumie zasad obowiązujących w przestrzeni społecznej. Poszukując informacji sensorycznej, przysuwa się zbyt blisko, próbuje dotknąć albo za często wpada na innych.

Przechodzenie z jednej czynności do drugiej sprawia takim dzieciom trudności, co może skutkować napadami złości, a w konsekwencji problemami w szkole. Typowe reakcje w sytuacjach społecznych to niepokój, wycofanie, złość, opór i defensywność – dzieci z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego różnią się od swoich rówieśników i dlatego nie są przez nich akceptowane.

Sygnały sensoryczne są dla tych dzieci nieprzewidywalne. Nic dziwnego więc, ze niektóre z nich wolą fakty, dane i uporządkowane przedmioty. Są to rzeczy stabilne i przewidywalne. Nie zmieniają się w zależności od stopnia pobudzenia (Sher, 2014).

źródło: B. Sher, Gry i zabawy we wczesnej interwencji…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2014