Dzieci z zespołem Downa mają zazwyczaj małą siłę mięśni, hipermobilność stawów, słabą motorykę, hiperwrażliwość lub hipowrażliwość sensoryczną, niewielką zdolność do dyskryminacji sensorycznej i wiele innych problemów.

Dzieci urodzone z kręczem szyi – skrętem szyi, w wyniku którego jest ona przechylona na jedną stronę – mają ograniczony zasięg ruchu w tej części ciała oraz odczuwają ból i inne objawy. Od najmłodszych lat zaleca się im stosowanie ćwiczeń aktywnego rozciągania i wzmacniania szyi, aby uniknąć znacznych ograniczeń widzenia i zwiększyć tolerancję na bodźce dotykowe w miejscach dotkniętych chorobą.

Dzieci karmione przez zgłębnik w związku z takimi schorzeniami jak choroba Hirschsprunga, zaburzenia trawienia, niezdolność połykania lub niebezpieczne połykanie, niedobór wzrostu i masy ciała lub też z innymi problemami mogą rozwinąć obronność w zakresie motoryki oralnej. Nawet jeśli będą miały przyjmować pokarm doustnie, mogą nie tolerować szerokiego spektrum konsystencji i smaków.

Dzieci z niepełnosprawnością spowodowaną na przykład porażeniem mózgowym i porażeniem połowicznym mają zazwyczaj trudności z integracją sensoryczną w dwóch strefach, wielkość szkody zależy natomiast od umiejscowienia i skali niepełnosprawności. Po pierwsze, niepełnosprawność może doprowadzić do zniszczenia struktur fizjologicznych, tym samym naruszając zdolność do odbierania nadchodzących bodźców. Po drugie, zmniejszenie sprawności ruchowej może blokować dostęp do stymulacji sensorycznej. Dziecko z ograniczoną sprawnością ruchową często nie ma takich samych możliwości przemieszczania się i przeciwdziałania sile grawitacji jak inni. Dziecko z porażeniem mózgowym może np. odczuwać sztywność mięśni i przykurcze stawów uniemożliwiające poruszanie się i przeszkadzające w odbieraniu bodźców dotykowych, przedsionkowych i proprioceptywnych. Porażenie nerwów czaszkowych, zez czy oczopląs mogą utrudniać dziecku zintegrowanie oraz używanie informacji wizualnych i przedsionkowych.

Należy podjąć starania, aby zminimalizować nadmierne upośledzenie sensoryczne, dostarczając dobrze przemyślanej stymulacji sensorycznej. Dla dziecka używającego wózka inwalidzkiego oznacza to regularne wstawanie z niego i stąpanie po podłodze lub poruszanie się za pomocą podpórki, aby przyczynić się do obciążenia stawów, a także stymulacji sensorycznej różnych części ciała (Biel, 2015).

źródło: L. Biel, Integracja Sensoryczna…, WUJ, Kraków 2015