Zachowania autoagresywne są powszechne u osób, u których występują zarówno niepełnosprawność intelektualna, jak i napady padaczkowe.

W niedawnym badaniu porównano grupę 158 osób z niepełnosprawnością intelektualną i napadami padaczkowymi z grupą 195 osób z niepełnosprawnością intelektualną, ale bez padaczki. Chorobowość SIB (zachowania autoagresywne), oceniana za pomocą włoskiej Skali do oceny zachowań autoagresywnych (ang. Italian Scale for the Assessment of Self Injurious Behaviors) wynosiła odpowiednio 44% i 46,5% (brak istotnej różnicy między obiema grupami. W badaniu tym obecność napadów padaczkowych nie stanowiła czynnika ryzyka wystąpienia SIB. Co ciekawe, padaczkę można uznać za czynnik ryzyka wystąpienia agresji w sytuacji, gdy niepełnosprawność intelektualna przyjmuje formę ASD (spektrum autyzmu) (Smith i Matson, 2010).

U pacjentów z padaczką obszarami najbardziej dotkniętymi przez SIB (zachowania autoagresywne) są ręce, usta i głowa. Te części ciała są uszkadzane w wyniku gryzienia samego siebie albo bicia się rękami lub przedmiotami. Tego rodzaju zachowania często pojawiają się w związku z epizodami wysokiego pobudzenia emocjonalnego, złości lub strachu. Zaburzenia związane ze wszystkimi wymienionymi emocjami występują powszechnie w padaczce skroniowej. Pacjent na ogół nie pamięta epizodów z SIB w kontekście napadu padaczkowego płata skroniowego. Jeśli pacjent z zachowaniami problemowymi nie reaguje na leki antypsychotyczne, ale możliwe jest u niego opanowanie takich zachowań za pomocą antykonwulsantów, to lekarz powinien podejrzewać, że u ich podłoża leży zaburzenie padaczkowe (Shakya i in., 2010; Deriaz i in., 2011).

źródło: dr n. med. Margaret L. Bauman, S. E. Edelson, J. B. Johnson, Zachowania autoagresywne w autyzmie…, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018