Jeśli twój uczeń ma trudności z pozostaniem w ławce, może poszukiwać bodźców ruchowych do samoregulacji. Wyznacz dla niego drugie biurko lub inne stanowisko pracy. Dzięki temu będzie miał miejsce, do którego będzie mógł pójść, zamiast poruszać się wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeby ruchu.

Nauczyciele często sadzają ruchliwych uczniów w pierwszych ławkach, co ułatwia nawiązanie kontaktu wzrokowego i rozmowy, ale odwrotna strategia także może być skuteczna.

Posadź dziecko z tyłu klasy i pozwól mu na odrobinę spontanicznego ruchu, jeżeli to nie przeszkadza pozostałym uczniom. Niektóre niespokojne dzieci chętniej przyswajają informacje podawane przez nauczyciela, wykonując drobne czynności, takie jak karmienie klasowego zwierzątka, podlewanie kwiatków, podawanie pomocy naukowych.

Włączanie ruchu fizycznego do zajęć w klasie może być korzystne dla wszystkich dzieci, nie tylko dla ucznia o specjalnych potrzebach.

Myśl twórczo. Proponuj uczniom zabawy polegające na wstawaniu i siadaniu podczas nauki o czasownikach i rzeczownikach lub liczbach parzystych i nieparzystych. Format zabawy „Szymon mówi” można wykorzystać w zadaniach typu prawda-fałsz. Literując słowa lub licząc, dzieci mogą podskakiwać (Notbohm, Zysk, 2016).

źródło: E. Notbohm, V. Zysk, 1001 Porad dla Rodziców i Terapeutów Dzieci z Autyzmem…, WUJ, Kraków 2016