Zakres i sposób dostosowania odpowiednio programu II etapu nauczania oraz wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia

  • Formułowanie poleceń i wskazówek krótko, prosto, i zwięźle.
  • Ocenianie toku rozumowania, nawet gdyby ostateczny wynik zadania był błędny (co mogłoby wynikać z pomyłek rachunkowych), i odwrotnie – ocenianie pozytywnie, jeśli wynik zadania jest prawidłowy, choćby strategia dojścia do niego była niejasna.
  • Przeznaczenie większej ilości czasu na naukę tabliczki mnożenia.
  • Umożliwienie uczniowi poznania różnych sposobów opanowania tabliczki mnożenia.
  • Wydłużanie czasu na uruchomienie wyobraźni przestrzennej na lekcjach geometrii – stosowanie metody poglądowej.
  • Naprowadzanie i ukierunkowanie w orientacji poprzez:
  • – dokładne określenie płożenia danego obiektu;
  • – wykonywanie brył geometrycznych i wykorzystywanie ich przy obliczeniach.
  • Uwzględnienie ewentualnych trudności w geometrii poprzez możliwość większej liczby ćwiczeń i doświadczeń z wykorzystaniem modeli przestrzennych.
  • Wykorzystanie ćwiczeń praktycznych z przyrządami geometrycznymi:
  • – posługiwanie się linijką, odmierzanie danego odcinka, rysowanie odcinka o danej długości;
  • – rysowanie odległości za pomocą cyrkla;
  • -mierzenie kątów za pomocą kątomierza.
  • Umożliwienie uczniowi liczenia różnymi sposobami w celu uzyskania prawidłowego wyniku: na palcach, z rysowaniem kresek itp.
  • Zwiększenie ilości czasu przeznaczonego na wykonywanie ćwiczeń w zakresie dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia.
  • Uczenie się tabliczki mnożenia wybranym sposobem, np. na palcach.
  • Przeznaczenie większej ilości czasu na opanowanie i wykonywanie działań na ułamkach.
  • Stosowanie zasady stopniowania trudności podczas rozwiązywania równań: od krótkich do dłuższych.
  • Przypominanie uczniowi o kolejności wykonywanych działań.
  • Zaznaczanie kolorami znaków działań matematycznych.
  • Zwracanie uwagi na zapisy pisemnego dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia (szczególne dokładne pisanie jedności pod jednościami itd.).
  • Ukazanie dziecku, że błędne przepisywanie, na przykład słupków, znaków działań w nieodpowiednich miejscach może wpłynąć na nieprawidłowe dokonanie obliczeń.
  • Głośne lub ciche czytanie zadań tekstowych.
  • Sprawdzanie, czy uczeń przeczytał treść zadania i prawidłowo ją zrozumiał.
  • Analizowanie zadania wspólnie z uczniem:
  • – powtarzanie treści zadania lub polecenia;
  • – udzielanie dodatkowych wyjaśnień;
  • – zadawanie pytań pomocniczych;
  • – naprowadzanie na prawidłowy tok myślenia, rozwiązywanie;
  • – odwoływanie się do konkretu;
  • – graficzne przedstawienie treści zadania;
  • – nawiązywanie do codziennych sytuacji życiowych.
  • Pozwolenie na korzystanie ze wzorów, tabliczki mnożenia i innych pomocy.
  • Odwoływanie się do doświadczeń z życia codziennego poprzez łączenie wiedzy matematycznej z umiejętnościami praktycznymi.
  • Wykorzystywanie polisensorycznej metody edukacji matematycznej.
  • Odwoływanie się do konkretu, graficzne przedstawianie treści zadań, naprowadzanie w myśleniu poprzez nawiązywania do codziennych sytuacji, korzystanie ze wzorów, tabliczki mnożenia itp.
  • Pomoc podczas wypowiedzi ustnych w doborze słownictwa, naprowadzanie poprzez pytania pomocnicze.
  • Niewywoływanie bez uprzedzenia do odpowiedzi, szczególnie z dawnych partii materiału.

źródło: R. Naprawa, A. Tanajewska, C. Mach, Krystyna Szczepańska, Dostosowanie wymagań edukacyjnych…, Harmonia Universalis, Gdańsk, 2017